ذوالقرنین و یأجوج و مأجوج (سوره ۱۸: آیات ۸۳ تا ۹۸): سه سفر ذوالقرنین [۱۸:۸۳–۹۸]، آیه به آیه، با جغرافیای یک قاره واحد مطابقت دارد: سواحل اقیانوس آرام، دشت‌های بزرگ (Great Plains) و گرند کنیون؛ جایی که آهنِ شهاب‌سنگیِ به‌دست‌آمده از دهانه برخوردی «بارینجر» (Barringer Crater)، با توصیفِ آن سد — یعنی «نه قابل صعود است و نه قابل سوراخ کردن» — چنان دقتی همخوانی دارد که هیچ‌یک از مکان‌های سنتیِ دیگر با آن برابری نمی‌کنند. یک نقشه جهان‌نمای اسلامی متعلق به قرن دهم، سرزمین یأجوج و مأجوج را در خشکی‌ای آن‌سوی اقیانوس آرام و در مقابل چین نشان می‌دهد؛ یعنی پنج قرن پیش از آنکه اروپاییان از وجود قاره آمریکا آگاه شوند. مجموعه‌ای از نشانه‌های ریاضی، این دره (گرند کنیون)، آن دهانه برخوردی، تاریخِ سال ۹۷۷ میلادیِ مندرج در نقشه، و سالِ فروپاشی — ۱۷۰۰ هجری / ۲۲۷۱ میلادی — را در قالب ساختاری واحد و به‌هم‌پیوسته به یکدیگر پیوند می‌دهد.